این پاسخی است که بر تهمت پراکنی وبلاگ الپر نوشته ام که با استقبال سایت بازتاب مواجه شد !! .دانستن اینکه این همه عداوت از کجا آب می خورد  که همه به اصطلاح رقبای مخالف با هم در یک جا جمع می شوند .، آسان نیست .رسانه سلطنت طلب ان آی تی وی از خبر کذب بازتاب چنان به شوق می آید که همه تضادش با جمهوری اسلامی و مواضع سایت باجگیر بازتاب را فراموش می کند و با خوشحالی خبر از خانه دار شدن من می دهد . وتکذیب عادی من در آن رسانه  و عجز آنها در ارائه مستندات خبر کذبشان با تعجب سایت بازتاب روبرو می شود .به هر حال می دانم استقلال طلبی و عدم آلودگی در منافع تنگ گروهی و تلاش برای شکل گیری ایرانی دموکرات ، آزاد و سرافراز و رها از قید و بندهای مافیای قدرت و ثروت تاوان سنگینی را می طلبد و من آماده ام !

چشم گیر ترین تفاوتی که تو ینگه دنیا خودش را نشان می دهد آرامش محیط و نگاه دوستانه افراد است .از کنار هر کس که رد می شوی و نگاهت به  چشمانش تلاقی می کند ، فوری، خنده ای بر لبانش می نشیند و خوش و بشی با آدم می کند .برخورد مهربانانه و گرمشان آدم را به شک می اندازد که مبادا یک جورایی از قبل می شناسنت  !! ! اینجا  اصلا از تنش  زندگی روز مره ایران خبری نیست.

 افراد بیشتر سعی می کنند راه خودشان را بروند ، لذت بیشتری ببرند و حتی المقدور کاری به دیگران نداشته باشند .اعتماد و خوش بینی به دیگران پایه ثابت نحوه زندگی اینجاست . درست بر عکس ایران که کوچکترین نگاه ممتدی به غریبه ممکنه به سوء تفاهم منجر بشه و حتی بعضی مواقع به جر و بحث لفظی و درگیری فیزیکی .حتی برای جوون ها این یک نوع مهارت و توانایی است که تو این جور مواقع بلد باشند چه تیکه های کلامی بکار برند که بیشتر طرف مقابل رو  بسوزونند ! و یا خدا نکنه که تو خیابون  تصادفی  پیش بیاد که دیگه عمدتا دعوا و قال و قیل به راه می افتد.از همه جالبتر دعوای افرادی هست  که سر اظهار نظر کردن سر اینکه کی مقصره با هم سر شاخ می شوند !! تو ایران نگاه ها بیشتر از اینکه معطوف به خود باشد متوجه دیگران است و حتی در برخی موارد تلاش برای رشد و توانمندی فردی جای خودش رو به تخریب دیگران می دهد !!!

با خودم فکر می کنم ریشه این تمایز کجاست ؟ از تمایز فرهنگی و اجتماعی است یا ناشی از تفاوت اقتصادی و سطح رفاه ؟

اگر مردم اینجا هم مثل اکثر مردم ما با شرایط سخت اقتصادی دست و پنجه نرم می کردند و مجبور بودند از صبح زود تا بوق سگ شب بدوند و باز هم از قافله زندگی عقب باشند ، تصور صاحب خانه شدن رو  یک ایده آل تخیلی بدانند ، شاید آرامش اینجا هم جاشو به ستیز و عصبیت تمام نشدنی می داد .

مشاهده محرومیتها ، بی عدالتیها ، ظلمها و تحمل اجباری بوی عفن استبداد ، نایی برای عمده افراد باقی نمی گذارد و به قول اخوان ثالث "

 زمستان است!

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ، سرها در گریبان است.

کسی سر بر نیارد که پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
که سرما سخت سوزان است

محدودیت و محرومیت همیشه رقابت ها را به سمت تخریب هدایت کرده و تنش ها رو به نحو حل نشدنی گسترش داده است . اما موضوع به همین جا ختم نمی شود . به نظرم تفاوتهای فرهنگی هم موثراست .غرب به یمن مدرنیته ، اصل لذت و کسب شادی رو مبنای زندگی قرار داد و به زهد دنیا ستیزانه الهیات سنتی مسیحیت پشت کرد.  در قاموس اینها ،.انسان موفق انسانی هست که بیشترین شادی و تلذذ دنیوی رو تجربه کند .لذت و نشاط تعیین کننده سمت و سوی زندگی آدمی شده است و ....

فرهنگ ما هنوز اسیر مناسبات ما قبل مدرن و اشراق شرقی است . که برای شادی ارزش قائل نیست و درد و رنج را وسیله رشد انسان می داند .به واسطه سیطره سنت و مذهب تاریخی ، لذت جویی نشانه دنیا طلبی تفسیر می شود و دنیا نیز عروس هزار داماد ، صحنه مکر شیطان و سرای آزمایش است .رنج ،درد ، گریه  و پشت پا زدن به لذات دنیوی کلید رهایی از این زندان و گام گذاشتن به متافیزیکی است که تمامی لذت ها و خوشی های  مقدر و نا ممکن در آن وجود دارد .گنجینه داستانها و اشعار عاشقانه نیز غم و رنج جانگداز فراق و هجر معشوق را بر لذت وصل و عیش مدام آن برتری داده است .

انسان مدرن بر عکس پیشینیان خود با بدبینی به دنیا ، عزلت نشینی و متارکه وداع کرد و حضور فعال در صحنه گیتی و برخورداری از تمامی نعمتهای پیدا و پنهان را برگزید و لذت ناپایدار نقد را به لذت ابدی  نسیه ترجیح داد .همانگونه که خیام گفته است :

گویند بهشت با حور خوش است                     من گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست زآن نسیه بدار                 که آواز دهل شنیدن از دور خوش است

تقدیس همه جانبه غم ورنج در فرهنگ ما به خوبی از این شعر سایه پیدا است :

مایه عیش و خوش دلی در غم او ست سایه جان

آن که غمش نمی خورد عمر تباه می کند .

اگر چه افراط انسان مدرن چون تفریط انسان ماقبل مدرن در خور نکوهش است که شادی آنی و عینی را غایت زندگی قرار داده است اما فرهنگ امروز جامعه ما نیز در خور پالایش است که به شادی و اصل کسب لذت معتدل قدر نهد .

تصویر عرفان شرقی که بر گرفته از حکمت خسروانی پیش از اسلام است و رنگ و بویی اسلامی نیز به خود گرفته است ، محتاج تعدیل و بازنگری است .در نگرش مذهب سنتی عزاداری چنان پر رنگ است که مداحان در مجالس جشن و تحنیت نیز ناتوان از آنند که شادی بگسترانند و لحنشان آکنده از حزن و اندوه است . انگار گریه و زاری کلید ورود به بهشت است که آنی نباید از آن غافل بود .البته  این امر ریشه در نگرش فقه صفوی دارد که طرب را  یکسره مردود می داند و عبوس زهد و  عبای خشکه مقدسی را تنها درب گشوده به روی خلایق می بیند و گریه را بر تمامی احوالات آنان از شادی تا عزا تجویز می کند و ...

شادی و لذت که آدمی را از خود بیگانه نکند و او را به وادی هوی و هوس های تباه کننده نکشاند ، پایه و اساس زندگی است .ایران آباد و سرفراز فردا نیازمند شهروندان با نشاط و سرخوشی است که به لذت و شادی بها می دهند و عشق را برای وصال می خواهند و به قول خواجه شیراز :

ما سرخوشان مست دل از دست داده ایم        همزاد عشق و هم نفس جام باده ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند                تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم  

نوروز 85 برای من نخستین تجربه نوروز در غربت بود .راستش را بخواهید هر چه تلاش کردم نتوانستم حس و حال نوروزی پیدا کنم .محیط خارج و فضای بیرون با چنین حسی بیگانه بودند .تک و توک فروشگاههای ایرانی شکل و شمایل عید و سال جدید را زنده می کردند و البته تلفن هایی که از ایران می شد و تبریک های الکترونیکی سال جدید .

اما در کل متفاوت با سال های قبل بود . هیچوقت در شروع سال نو اینقدر تهی از حس نوروز و امیدها و شادی هایش نبودم . حتی در زندان نیز ذوق نوروز  تنهایم نگذاشت .یک سال در چهار دیواری تنگ سلول انفرادی زیارتش کردم .بلندگوهای بازداشتگاه دعای تحویل سال نو را پخش کردند .پشت سرش نگهبان یک بسته عیدی شامل شیرینی و میوه و کمی آجیل آورد توی سلول !همین هم حس خوبی می داد .برای یک لحظه از محیط زندان کنده می شدی .از همه شیرینتر، ندیدین بازجوها برای یک هفته بود و استراحت و آسودگی موقت از بازجویی که غنیمتی بود . دیگر صدای دلنگ دلنگ دسته کلید و چرخیدن کلید در قفل درب سلول در نیمه شب آزارت نمی داد تا " انفرادی بدون بیخوابی " برایت بهترین جای دنیا شود !!

آنجا هم محیط ، رنگی دیگر پیدا می کرد .در و دیوار بازداشتگاه و محیطش خانه تکانی می شد ، پتوها را می شستند و ... ، نگهبان ها جنب و جوش بیشتری داشتند و خلقشان بهتر می شد ، هواخوری بیشتر می رفتی ، کیفیت غذاها بهتر می شد و از همه خنده دار تر،  دیدن بازجوها  ( به قول خودشان کارشناس !! )در هیئت کت و شلوار نویشان بود !!!

اما زندان عمومی حکایت دیگری داشت .قبل از عید ، زندان درگیر مرخصی های نوروزی بود .حجم بالای نامه ها و مراجعه به اجرای احکام , ناز قاضی ناظر بر زندان ( به عنوان تصمیم گیرنده نهایی مرخصی ) بیش از همه وقت خریدار داشت و سر های بیشتری برای او خم می شد ، صف طویل خانواده های زندانیان در پشت درب ورودی زندان ، تکاپوی زندانیان در خانه تکانی اتاق ها و تخت هایشان ، حیات هواخوری  پر می شد از لوازم شستشو شده زندانیان از فرش  گرفته تا یخچال ، پتو و ... ،

لحظه سال تحویل حس دو گانه متضادی زندانیان را در بر می گرفت .شادی و اندوه .شادی از اینکه یک سال به پایان دوره زندان و محکومیت نزدیک می شد ، مخصوصا برای قدیمی ها و حبس سنگین ها که سالار زندان های عمومی هستند . اما تلخی و اندوه دوری از خانواده و عزیزان  ، خاصه برای آنانی که امیدشان به مرخصی محقق نشده بود .چه بسیار بودند کسانی که تا آستانه سال تحویل نیز در انتظار اعلام افسر نگهبان بودند تا  اسمشان را برای مرخصی بخواند . ولی این اندوه به سرعت و به تدریج رنگ می باخت .شیرینیها و میوه های فروشگاههای زندان توی اتاقها تخلیه می شد .مراسم عید و دید و بازدید آن برقرار می شد .اعضاء هر اتاق به ترتیب  قدمت حبس ( کم به بالا ) به دیدن ساکنین اتاقهای دیگر می رفتند و شیرینی و میوه ای می خوردند و گپی می زدند و به نوبه خود میزبان می شدند تا چرخه اتاقهای هر بند تکمیل شود . به هر حال روزهای عید در زندان هم خاص و متفاوت است . اگرچه معمولا روزهای تعطیل در زندان سخت تر و کشدار تر می گذرد چون اتفاقی نمی افتد و خبری اعم از دادگاه ، ملاقات، آزادی احتمالی و ... نیست .

همه این ها گفته شد  تا بر نقش تعیین کننده محیط در شکل دهی حال و حس درونی تاکید شود .دیالکتیک ، تعامل ، هم افزایی و رابطه علی و معلولی درون و بیرون ، تصورات ما را شکل می دهند .

اینجاست که می بینی ، خواهی و نخواهی چون آدمی  در قید و بند زمان و مکان محصور است ، نگرش کثرت گرا و نسبیت بر فهم حقیقت و شیوه زندگی حاکم می باشد .