همراه با بهار در سال 1352 به دنیا قدم نهادم .قدمی ناخواسته به جهانی پیر .در بوستان کتابخانه بزرگ پدر که تنها متاع او و بهترین پناه من بود , بر کشیدم .روزهای شیطنت , هیاهو و انرژیهایی که پایانی نداشت در پشت دیوارهای خانه مادربزرگ و مدرسه های ابتدایی و راهنمایی گذشت .روزهای دبیرستان , روزهای آرام گرفتنم بود .مطالعه بی وقفه کتابهای رمان , شعر , تاریخ و سیاسی دلخوشم می کرد .کوهستان ماوایم بود .هر فراغتی که دست می داد , همراه با دوستان همسال بی تابانه به سویش می شتافتم .آشنایی با شریعتی , بازرگان , طالقانی , حنیف نژاد و گل سرخی , مطالعه تاریخ معاصر و بزرگ شدن در خانواده ای که سیاست حرف اول آن در نشستهای خانوادگی بود , مرا به وادی سیاست کشاند . البته سیاستی که درصدد خلق دنیایی تازه ولاهوتی است نه سیاست پیشگی و یا شیفتگی به آستان قدرت .زندگی دانشجویی ام در سال 1370 با قبولی در رشته مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی امیرکبیر شروع شد ..زمانه فرصتی نیکو فراهم کرد تا در زمان بیداری دانشگاه و دانشجو پس از یک دوره خواب طولانی در جنبش دانشجویی فعالیت کنم .
مجددا با قبولی درمقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی صنایع وارد دانشگاه امیر کبیر شدم .

چهار دوره فعالیت در شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر و سه دوره دبیری آن و 5 دوره عضویت در شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و سه دوره مسئولیت واحد سیاسی آن در سوابقم ثبت شده است .بهترین سالهای عمرم قریب به یک دهه در جنبش دانشجویی گذشت .سه سال زندان را تجربه کردم با 400 روز در انزوای وحشتناک و خلوت ناخواسته سلولهای انفرادی که به درستی گور زندگان را مانند است .از زندان تاریخی توحید , دژ امنیتی 59 , بازداشتگاه قوه قضائیه , بازداشتگاه حفاظت اطلاعات وزارت دفاع گرفته تا بند های مختلف لعنت آباد اوین و بند جدید التاسیس و فوق العاده امنیتی آن که به بند آدم خورها معروف است را سیاحت کرده ام .
اینک همراه با همسر یگانه ام به زندگی مشترک مشغولم و در تدارک تحصیل در مقطع دکتری با غم دوری از وطن دست و پنجه نرم می کنم .چونان گذشته هنوز سرم بوی قرمه سبزی می دهد و مشغول فعالیت سیاسی و حقوق بشری تا شاید ایده آل ایرانی آباد , دموکرات و آزاد بر زمین سخت واقعیت تحقق یابد .
در این وبلاگ سعی خواهم کرد حرفهای نه چندان رسمی و دغدغه هایم را به تصویر کشم .